Geek gezocht

Geachte lezer,

Ik heb onlangs op een paar knopjes geklikt bij de instellingen van deze site. Het gevolg is dat ik mijn teksten niet langer over de hele breedte kan spreiden, geen lettertypes meer kan kiezen en de letters niet meer in het cursief of vet kan zetten. DAT LAATSTE ZOU IK HOOFDLETTERGEWIJS KUNNEN OPLOSSEN, AANDACHTSZUIGEND GENOEG, maar ook lelijk en nog altijd niet vet.

Canal Marginal werft aan: een geek die kan helpen deze technische beslommeringetjes te elimineren. Vergoeding: eeuwig respect en de wetenschap dat u iets heeft bijgedragen tot het algemeen welzijn en de marginaliteitsbeleving in het bijzonder.


Alvast bedankt!

Filip

Ontsporing

Kanttekening bij de 'Gulden Ontsporing'
(live meegemaakt te Brussel):

Stan Van Samang is misschien een ster,
maar dat maakt hem nog geen hemellichaam.

Poging tot interview met Isomov Schaepdecker

Het is geen makkie om ’s werelds enige en bijgevolg meest bekende Professor in de Vakantiekunde en Lanterfantologie, Isomov Schaepdecker, te pakken te krijgen. Als we hem proberen contacteren, krijgen we zijn secretaresse aan de lijn, waarop volgend gesprek zich ontvouwt.

CM: Is het mogelijk mijnheer Schaepdecker te spreken?

Nancy: Het spijt me, maar die is momenteel aan het werk.

CM: En heeft u enig idee wanneer hij vrij heeft?

Nancy: Nu. En morgen en altijd… En ook een beetje nooit. Dat is een beetje de beroepsziekte. Heel vermoeiend!

CM: Kunnen we hem niet even spreken?

Nancy: Helaas, hij heeft het zéér druk. Momenteel houdt hij drie weken platte rust, teneinde een vergelijkende studie uit te voeren tussen strandstoelen, hangmatten en driepikkels.

CM: En daarna?

Nancy: Daarna zal hij onderzoek verrichten naar de toepasbaarheid van de stelling van Pythagoras op de Bermudadriehoek.

CM: Kunnen we hem dan nergens bereiken?

Nancy: Nee, nergens is relatief onbereikbaar.

CM: Euh... Wat doet hij daarna?

Nancy: Dan vertrekt hij een maand naar Thailand om de invloed van een extreem goed gevuld seksleven op het eigen welbevinden te testen. In de periode daarna gaat hij enkele bierfeesten afschuimen, om zich in coma te zuipen... Op wetenschappelijk verantwoorde wijze, dat spreekt voor zich. En in de periode dààrna zal hij enorm veel Playstation spelen en televisie kijken, maar de doelstellingen van dat onderzoek moeten nog voorbereid worden. Een druk gevulde agenda, dus.

CM: Is er dan echt geen enkel moment dat hij op kantoor is?

Nancy: Morgen is hij hier, maar dat is eigenlijk om de invloed van koffiepauzes op de ozonlaag te testen. Die man is getrouwd met zijn werk, die neemt altijd vakantie!

Hedera Helix Live!

Canal Marginal steunt het intellectro-combo Hedera Helix: aanstaande vrijdag (gratis) te bewonderen in Laarne ('Forum Romanum' achter het gemeentehuis, Kerkwegel - Start: 20u45) en online te genieten via: http://hederahelix.broodmes.be/

back on track

Waarde fan,

Zoals u kan lezen, ben ik niet overleden. Ook mijn literaire endeldarm, Canal Marginal, is kerngezond en klaar voor activatie. Na een lange herbronning in de Oostakkerse grotten heb ik besloten de site nieuw leven in te blazen, zij het met enige aanpassingen.

Zo zal er geen vaste publicatiedag meer zijn. Er blijven weliswaar nieuwe items verschijnen, maar er wordt meer op maandbasis gewerkt. Geen onhaalbare deadlines of loze beloftes, maar één heldere afspraak: elke maand valt er iets te zien.

Zelfs in periodes die overschaduwd worden door komkommer en kwel. Om dit te garanderen zal ik de gaten opvullen met werk van derden. Ik heb namelijk de volledige rechten op de integrale Jan Langeman-catalogus gekocht... Voor de onverlaten die deze cultfiguur niet kennen: Langeman is de tweede meest toonaangevende poëet en visionair uit Zele (wat, toegegeven, geen prestatie is, maar toch...)

Tot slot wil ik dit blogitem opdragen aan Michael Jackson. Michael, wat men ook over je schrijft, hoezeer de bloemetjes op je graf worden besproeid met kinderpis, voor mij blijf je de enige, echte King of Marginality. Big up!

Liefs,

Filip

Herbronnen

Waarde lezer,

Zoals u mogelijk heeft opgemerkt, slabakt deze blog een beetje. Dit heeft een veelheid aan redenen, waarvan ik u het merendeel zal besparen. Aanvankelijk was het mijn bedoeling om een wereldwijd toegankelijk archief aan te leggen van alle teksten die ik in de loop der jaren heb geschreven. Helaas ontdekte ik al snel dat:

A. veel teksten gedateerd zijn vanwege indertijd brandend actueel
B. het niveau van sommige teksten heden niet meer te verdedigen is
C. veel teksten simpelweg te lang zijn voor zo'n blog

D. heel veel teksten simpelweg verdwenen zijn door het wisselen van pc's (en Amiga's) in combinatie met slecht backupbeheer.

E. er veel halve teksten tussen zitten, waar geen flikker mee aan te vangen valt

Neem daar nog bij dat ik heden een vrij bizarre periode doormaak, waarin deze blog zowat het laatste van mijn 'zorgen' is. Niet verkeerd te begrijpen: het komt er gewoon op neer dat ik even andere prioriteiten heb.

Met de nadruk op even. Omdat Canal Marginal nog altijd mijn kind is en ik mijn fans niet wil teleurstellen, ga ik even herbronnen. Ik stel voor dat we afspreken op maandag 6 juli. Ik neem wat tijd om na te denken, misschien heb ik tegen dan weer verse moed bij elkaar geschaard. Het zou kunnen dat ik het concept enigszins wijzig, dat ik iets meer autobiografisch ga werken... Zo zag ik gisteren in onze frigo worstjes van het merk 'Fülva' liggen, waarna ik spontaan de aandrang voelde om dit met de hele wereld te delen.

Met andere woorden: ik denk er eens flink over na. Ik weet dat het misschien een beetje flauw lijkt, maar it's better to burn out than to fade away. Afspraak op zes juli. Be there or be Albert.


Groet,

Filip

Contact

Sinds ik gehuwd ben met mijn ware liefde (een struisvogel genaamd André) heb ik eindelijk gemoedsrust gevonden. Daardoor rest er nog maar één vraag die me écht in de ban houdt: hoe zou diarree er uitzien in het heelal? Niet echt een onderwerp voor een column, eerder iets voor een audiovisuele studie die niet zou misstaan in het SMAK of op een grensoverschrijdend congres voor interplanetaire toiletdames. Daarom zal ik straks overschakelen op een ander, scherper onderwerp, teneinde mijn fans niet te verjagen. Want die zijn er: André, mijn grootmoeders (alle vijf) en nog iemand die ik niet bij naam wens te noemen. Ik weet dat ze dit leest, dat ze elke letter uitknipt en inkadert, dat ze zich tot de volgende indringende publicatie zal afvragen hoe diarree er uitziet in het heelal. Om de zwaarte van dat denkwerk te verlichten zal ik meteen het antwoord geven: vies.

Maar laat ik vooral niet over haar uitwijden, voor ze denkt dat ik signalen geef, want knoop dit goed in je oren, snol: niemand komt tussen mij en André. We combineren visueel als knopen op kousen en het is amper legaal, maar dat deert ons niet... Zelfs de soepelste slangvrouw ter wereld is niet opgewassen tegen de mogelijkheden van een struisvogelnek. Blijf dus uit mijn buurt en zaag niet langer om die fanreis naar Oostakker. Dat oord representeert alles wat ik haat! Religie en commercie mixen niet. Toen Jezus aan dat kruis hing te bloeden, dacht hij heus niet: ‘Welkeen fotogenieke dood. Dit zou mooi hangen in de gemiddelde huiskamer.' Trouwens, ik haat één zevende van mijn fans, genoeg reden om thuis te blijven. Maar goed, ik mag me niet opwinden, dat is slecht voor mijn hart én mijn zaad en uiteindelijk kan je over alles doldraaien, als je het toelaat.

Ik zou bijvoorbeeld een boompje kunnen opzetten over de huidige cultuurclash, over het gebrek aan respect voor elkanders normen en waarden, over mensen die elkaar folteren en vermoorden, omdat ze nog niet gelouterd zijn door alles overstijgende en relativerende struisvogelseks. Over tienjarigen die pepsap en breezers zuipen en dan hun kloten aan een boom nieten omdat ze dat hebben gezien op tv. Over analfabeten die plots alle boeken van Dimitri Verhulst kopen, omdat ze ooit op een dood moment een boekenplank hebben getimmerd, waar ze geen blijf mee weten. Of zal ik nog even loos gaan over het narcistisch geteisem, dat zich laat opsluiten in een glazen kooi en garant staat voor subtiel bewegende lakens en spectaculaire ruzies over de afwas en rondslingerende kousen. Laat maar, waarom zou ik dat in Godsnaam doen, als je een toegewijde struisvogel hebt, die succulent aan je derde tepel knabbelt.

En als u me nu even wil excuseren. Mijn geliefde huilt. Smeekt om een gesprek.

Het leven is als een lied. Je hebt hoge en lage tonen. De stem uit de vorige alinea’s is verstomd. André heeft me net iets bekend: hij is ziek. Op zekere avond is hij binnen gedrongen in Park Peeters, waar hij contact heeft gehad met een andere vogel... Een parkiet genaamd Pascal. Dat die smeerlap een armtierige parkiet is, is één ding, maar dat hij Pascal heet gaat me werkelijk te ver. En dat hij mijn André met de Mexicaanse griep heeft besmet is al helemaal te gruwelijk, zelfs al heeft André op de hersencel van zijn moeder gezworen dat er geen seks mee gemoeid is. Hoe het dan wel gebeurd is weet ik niet. Morgen zal de dokter ons meer kunnen vertellen.

Maar soit, genoeg getreurd. Ik begraaf mijn pen en ga naar de hoeren. Of nee, ik heb een beter idee: een gratis idee! Heb ik daar geen fan zitten die hevig naar mijn goddelijke lichaam verlangt? Mmmm... Onze tot pompende vleesbrij versmeltende lichamen op een bedje van wildsla en radijzen... Als dat geen poëzie is weet ik het ook niet meer. Verdere fantasieën laat ik achterwege, omdat ik u ook niet te veel wil opwinden. Zelfs al zijn het slechts vage hersenspinseltjes van mijn alter ego dat geen fysieke (en ook geen mentale) gelijkenissen vertoont met mijn lekkere zelf. Met andere woorden: ik ben geen pervert die struisvogels binnendoet.

Nee, ik ben een eenvoudige jongen, die schapen scheert en hun wol omtovert tot een superknusse wintertrui. Al kan ik hun naaktheid ook wel smaken.