dinsdag 23 november 2010
maandag 15 november 2010
Controverse rond camera's
De Zeelse Kloosterstraat staat sinds jaar en dag bekend als een oord van verderf. Om de bras -en knokpartijen op de voet te volgen heeft het gemeentebestuur acht camera’s geïnstalleerd. Hoewel het initiatief op heel wat steun kan rekenen zijn er ook tegenstanders én mensen die geen mening hebben. Een van hen is Jan Pas (35), vader van drie kinderen en verzamelaar van behangpapier.
CM: U bent een van de weinige Zelenaars die geen mening heeft over de nieuwe camera’s. Hoe voelt het om tot een elite te horen?
Pas: Als fervent verzamelaar van behangpapier ben ik dat eigenlijk gewoon, ook al omdat ik een verleden heb als verzamelaar van muurverf, maar door het beperkte aantal kleuren was mijn verzameling als snel compleet en moest ik mijn horizon verruimen. Nu, ik weet ook niet hoe het komt dat ik geen mening heb over deze materie, maar ik vermoed dat het geen afwijking is die een officiële naam heeft binnen het psychologische domein. Ik denk dat mensen het recht hebben op geen mening, al wil ik daar ook geen al te harde uitspraken over doen.
Als u een interessanter gesprekspartner zoekt kan ik u wel een adresje geven, want eigenlijk werkt u me een beetje op mijn systeem, ook al omdat ik aan het kakken ben en u de weg naar het wc-papier verspert.
Jan stuurt ons naar Kenneth De Caluwé (23), een Zeels multi-talent dat binnenkort iets zal doen in de media. Hij is niet te spreken over het initiatief.
De Caluwé: De mensen lijken dit echt super te vinden, maar ik heb eerder zoiets van oei! Allez, geef nu toe, dat is er toch echt wel een beetje over, he! De scheiding van onze privacy en zo. Ik heb echt zoiets van amai, waar gaat dat toch allemaal naartoe zeg?
CM: Kan u zeggen wat uw specifieke probleem met de camera’s is?
De Caluwé: Absoluut! Dat ze Jan Met De Pet filmen, akkoord, maar dat ze iemand als mij zomaar capturen, daar kan ik met mijn kopke niet bij! Ik ben altijd unieker geweest dan de rest, als kind al, ik voelde dat gewoon en mijn moeder en nonkel Heidi ook. Ik knok al jaren om het te maken in de media en nu ik op de rand van de doorbraak sta, heb ik zoiets van enfin, nu gaan die mij gewoon zomaar filmen en toestanden!
CM: Wat bedoelt u met het maken in de media?
De Caluwé: Binnenkort start er een nieuwe editie van Idool, waarbij ze nog eens een echte superster gaan lanceren, dus niet zo’n witwasje als Peter Evrard, Joeri Fransen, Wouter De Clerck, Esther Sels of Andrei Loegowski, maar een echte superster zoals ik. Ik ben me al jaren aan het voorbereiden, ik heb alle afleveringen van Idool, Star Academy, X-Factor, So You Think You Can Dance, Move Like Michael Jackson, My Name Is Michael, My Name is en Wie Wordt De Man Van Wendy op video, dvd, Hd dvd, blue-ray en Betamax. Ja, opsommingen zijn echt wel mijn ding, zo een beetje zo.
CM: Ok, maar u bent nog niet doorgebroken, dus waarom zou de politie u niet mogen filmen?
De Caluwé: Dat mogen ze wel. Als ze er voor betalen! Mijn hele manier van zijn, bewegen en spreken is een totaalconcept, gebaseerd op mijn grote voorbeeld Showbizz Bart. Niet dat ik echt op hem lijk of wil lijken, maar geef toe, die is toch echt super de max? Maar naast de directe registratie breek ik me vooral zorgen over de zogezegde overdracht van rechten. Wat als men besluit om een compilatie van de beste fragmenten uit te brengen op dvd? Wie garandeert me dat ik mijn deel van de cake krijg? Wie oh wie? Nee, als het zo moet dan moet het niet, zou ik zo zeggen precies.
CM: Wat is uw volgende stap?
De Caluwé: Ik heb een aanvraging naar Jef Vermassen gestuurd, maar hij stuurde me een beleefd, maar afwijzend briefje met handgetekende foto en T-shirt en zo. Daarom zou ik mezelf verdedigen, want ik ben niet op mijn tong gevallen en heb ooit een zelfverdedigingscursus gevolgd. Dat is een mopje, he. We mogen toch eens lachen, he, maar alle gekheid op een staartje, hoeveel schuift dat hier?
Noot: omwille van budgettaire redenen moesten we Kenneth De Caluwé photoshop-matig verwijderen van zijn ingezonden foto, genomen op daguitstap in de zoo van Tokio.
Pas: Als fervent verzamelaar van behangpapier ben ik dat eigenlijk gewoon, ook al omdat ik een verleden heb als verzamelaar van muurverf, maar door het beperkte aantal kleuren was mijn verzameling als snel compleet en moest ik mijn horizon verruimen. Nu, ik weet ook niet hoe het komt dat ik geen mening heb over deze materie, maar ik vermoed dat het geen afwijking is die een officiële naam heeft binnen het psychologische domein. Ik denk dat mensen het recht hebben op geen mening, al wil ik daar ook geen al te harde uitspraken over doen.
Als u een interessanter gesprekspartner zoekt kan ik u wel een adresje geven, want eigenlijk werkt u me een beetje op mijn systeem, ook al omdat ik aan het kakken ben en u de weg naar het wc-papier verspert.
Jan stuurt ons naar Kenneth De Caluwé (23), een Zeels multi-talent dat binnenkort iets zal doen in de media. Hij is niet te spreken over het initiatief.
De Caluwé: De mensen lijken dit echt super te vinden, maar ik heb eerder zoiets van oei! Allez, geef nu toe, dat is er toch echt wel een beetje over, he! De scheiding van onze privacy en zo. Ik heb echt zoiets van amai, waar gaat dat toch allemaal naartoe zeg?
CM: Kan u zeggen wat uw specifieke probleem met de camera’s is?
De Caluwé: Absoluut! Dat ze Jan Met De Pet filmen, akkoord, maar dat ze iemand als mij zomaar capturen, daar kan ik met mijn kopke niet bij! Ik ben altijd unieker geweest dan de rest, als kind al, ik voelde dat gewoon en mijn moeder en nonkel Heidi ook. Ik knok al jaren om het te maken in de media en nu ik op de rand van de doorbraak sta, heb ik zoiets van enfin, nu gaan die mij gewoon zomaar filmen en toestanden!
CM: Wat bedoelt u met het maken in de media?
De Caluwé: Binnenkort start er een nieuwe editie van Idool, waarbij ze nog eens een echte superster gaan lanceren, dus niet zo’n witwasje als Peter Evrard, Joeri Fransen, Wouter De Clerck, Esther Sels of Andrei Loegowski, maar een echte superster zoals ik. Ik ben me al jaren aan het voorbereiden, ik heb alle afleveringen van Idool, Star Academy, X-Factor, So You Think You Can Dance, Move Like Michael Jackson, My Name Is Michael, My Name is en Wie Wordt De Man Van Wendy op video, dvd, Hd dvd, blue-ray en Betamax. Ja, opsommingen zijn echt wel mijn ding, zo een beetje zo.
CM: Ok, maar u bent nog niet doorgebroken, dus waarom zou de politie u niet mogen filmen?
De Caluwé: Dat mogen ze wel. Als ze er voor betalen! Mijn hele manier van zijn, bewegen en spreken is een totaalconcept, gebaseerd op mijn grote voorbeeld Showbizz Bart. Niet dat ik echt op hem lijk of wil lijken, maar geef toe, die is toch echt super de max? Maar naast de directe registratie breek ik me vooral zorgen over de zogezegde overdracht van rechten. Wat als men besluit om een compilatie van de beste fragmenten uit te brengen op dvd? Wie garandeert me dat ik mijn deel van de cake krijg? Wie oh wie? Nee, als het zo moet dan moet het niet, zou ik zo zeggen precies.
CM: Wat is uw volgende stap?
De Caluwé: Ik heb een aanvraging naar Jef Vermassen gestuurd, maar hij stuurde me een beleefd, maar afwijzend briefje met handgetekende foto en T-shirt en zo. Daarom zou ik mezelf verdedigen, want ik ben niet op mijn tong gevallen en heb ooit een zelfverdedigingscursus gevolgd. Dat is een mopje, he. We mogen toch eens lachen, he, maar alle gekheid op een staartje, hoeveel schuift dat hier?
Foto's: Stefaan H.
Noot: omwille van budgettaire redenen moesten we Kenneth De Caluwé photoshop-matig verwijderen van zijn ingezonden foto, genomen op daguitstap in de zoo van Tokio.
zaterdag 6 november 2010
Wij
Jij en ik
naast elkaar
in een blik
vol pilchards.
naast elkaar
in een blik
vol pilchards.
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
maandag 1 november 2010
Bond Zonder Hoop
Je kan je verstand niet gebruiken.
Het gebruikt zichzelf.
Het gebruikt zichzelf.
'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.
donderdag 28 oktober 2010
dinsdag 19 oktober 2010
Een ongezien avontuur
Narcissus liep door de woestijn en was de wanhoop nabij.
' Water… Water…’, hijgde hij, ‘ Al zou een spiegel nog beter zijn.’
Hij trachtte door de kringelende hitte te kijken die als een sluier over de open vlakte hing, maar zag enkel waas bespot met de dikker wordende vlekken voor zijn ogen. Narcissus stelde zich voor hoe hij heldhaftig ten onder zou gaan, terwijl er niemand was om het waar te nemen. Hij haalde zijn gsm voor de honderd en zoveelste keer uit zijn zak, in de hoop zijn lijden te facebooken of te twitteren, maar de batterijen waren nog altijd opgedroogd. Hij keek naar het glazen schermpje, in de hoop zichzelf te zien, maar het was nog altijd even mat door het zand. Hierop sloeg hij tilt. Hij wou weten of zijn haar nog in de plooi zat en zijn gebit niet ontsierd werd door zandkorrels. Hij wou zichzelf bewonderen en zich voorstellen door de ogen van een ander. Zoveel schoonheid mocht niet langer ongezien blijven.
Narcissus dacht na. De woorden dansten door zijn hoofd, als bloemblaadjes in een wervelwind, toen ze werden opgepikt door een beat in de verte.
‘ Ik ga waar ik sta en tiptap vooruit op het ritme van ’t geluid en zo kom ik eruit,’ rapte hij in zijn hoofd. Het was slap gelul en hij wist het. Hij moest handelen. Dus volgde hij het klankspoor, smachtend naar mensen en spiegels, tot hij bij zeven vierkante meter zandkorrelvlakte strandde die zich enkel onderscheidde door een man die in het midden stond.
' Wie is daar,’ riep de man angstig.
‘ Narcissus,’ zei Narcissus,’ Maar mijn vrienden noemen me Nancy.’
‘ Dag Narcissus,’ zei de man, ‘ Ik ben Dave en mocht ik een of meerdere vrienden hebben zou ik niet willen dat die me anders noemen, ook al vind ik Jimmy Papa Banjo een oneindig veel coolere naam. Dave wordt al snel teef of zeef, maar met Jimmy Papa Banjo kunnen pesters weinig aanvangen, al zat er een Jimmy in Get Ready, wordt Papa al gauw kaka en heb je Jo met de Banjo en Bansjovis.’
‘ Interessante visie,’ sputterde Narcissus die de hoekige man in zich opnam, ‘ Maar ik wil enkel weten of mijn haar, tanden, neus, oren, ledematen, ribben, alvleesklier en bleach nog intact zijn.’
‘ Geen idee,’ zei Dave, ‘ Ik ben blind.’
‘ Oh my God,’ kreunde Narcissus theatraal, ‘ Kan je anders even aan me voelen?’
‘ Natuurlijk,’ zei Dave die niet goed wist waar de vraag hem heen zou leiden, maar het allemaal best vond. Hij legde zijn smerige hand plechtig op het gezicht van Narcissus en bepotelde het.
‘ Woel je ietz?’, wauwelde Narcissus met drie bruinige vingers in zijn mond.
‘ Nee,’ zei Dave, ‘ Ik ben melaats.’
Geschrokken duwde Narcissus hem weg. De stakker viel in het zand. Althans zijn bovenlijf. Zijn onderlijf bleef rechtop en ging in kraanvogelpose staan.
‘ Pas op,’ zei Dave, ‘ Ik heb ‘The Karate Kid’ gehoord en niet die belachelijke remake met die kleine van Will Smith.’
‘ Dat klinkt nogal racistisch,’ zei Narcissus, ‘ Heb je iets tegen negers misschien?’
‘ Alleen als ze succesvol zijn. Of als ze aan de rand leven. En doorsnee zijn kunnen ze niet, want wat ze ook doen of vooral niet doen, het zijn en blijven altijd negers.’
‘ Daar heb je een punt,’ zei Narcissus die zo snel mogelijk van onderwerp wou veranderen: ' Kan je ruiken?’
‘ Het spijt me,’ lachte Dave, ‘ Maar mijn neushaar werd verschroeid in Viëtnam door een napalmbom waar ik ’s ochtends iets te enthousiast aan geroken had.’
‘ Je bent met andere woorden waardeloos?’, zei Narcissus en zonder verder verweer af te wachten wandelde hij weg van de twee helften die voorheen een en dezelfde man waren.
Honderd meter verder kreeg hij spijt van zijn daad. Het alleen was terug op zijn rug gesprongen en haakte zich vast als honderd kilo biefstuk, al kan het ook beton of gebakken lucht zijn, want honderd kilo is altijd honderd kilo. Narcissus werd moedelozer bij elke stap en toen hij zijn angstzweet wou afvegen nadat hij voor de honderd eenentwintigste keer zijn gsm en bijhorende hoop had opgeborgen, merkte hij dat zijn hand in zijn broekzak was blijven steken.
‘ Er hangt bloed aan mijn voorhoofd,’ gilde Narcissus, ‘ En ik ben mijn hand kwijt! Wat als iemand me ziet! Ik ben helemaal melaats en jakkie!’
Door de kracht van het gillen scheurden zijn billen als instortende ijsschotsen van zijn onderrug. Hij tastte met de resterende hand in zijn onderbroek en toverde zijn achterste tevoorschijn.
‘ Lekker kontje,’ glimlachte Narcissus keurend, ‘ Om op een schoorsteen te zetten, al heb ik het liever aan mijn lijf zodat iedereen het kan bewonderen.’
Hij keek nog eens van dichtbij. Het was de eerste keer dat hij zijn kont zo gedetailleerd kon bestuderen, meestal ving hij enkel een glimp als hij met gedraaid bekken voor de spiegel stond. Spiegel...
‘ Spiegel!’, ijlde Narcissus, ‘ Ik moet mezelf zien!’
Hij herhaalde de woorden tot hij een ingeving kreeg.
Een briljante ingeving dan nog wel. Hij tastte naar zijn gsm en wrikte hem uit de vingers van zijn versteven hand. Vervolgens klapte hij het ding open en keek of hij zichzelf kon zien in het glas, maar het was nog altijd mat. Teleurgesteld schoof hij de rand van de gsm onder zijn rechter oogscheel, duwde hem diep en lepelde. Doorheen de bijtende pijn hoorde hij iets knappen en zag hij met zijn linker hoe zijn rechteroogbal in het zand viel. Hij dacht er gelijk de andere uit te halen, maar bedacht dat hij zichzelf alvast in 2D wou zien. Hij raapte de oogbal op, stofte hem af en hield hem voor zich uit, naar zichzelf gericht.
‘ Tiens,’ dacht Narcissus, ‘ Ik zie niks. Ik zie enkel een oog in mijn hand. Een mooi oog, dat wel. Wat zeg ik… Het mooiste oog op aard!’
Daarna dacht hij: ‘ Het doet wel een beetje pijn.’
Hij duizelde nog even, zich kort afvragend of het van verliefdheid of ondraaglijke pijn was, en viel dood.
Drie dagen later werd hij gevonden door een woestijnpekinees die hem opat en tot een mooi drolletje perste dat zichzelf verteerde zonder dat iemand er verder last van had.
' Water… Water…’, hijgde hij, ‘ Al zou een spiegel nog beter zijn.’
Hij trachtte door de kringelende hitte te kijken die als een sluier over de open vlakte hing, maar zag enkel waas bespot met de dikker wordende vlekken voor zijn ogen. Narcissus stelde zich voor hoe hij heldhaftig ten onder zou gaan, terwijl er niemand was om het waar te nemen. Hij haalde zijn gsm voor de honderd en zoveelste keer uit zijn zak, in de hoop zijn lijden te facebooken of te twitteren, maar de batterijen waren nog altijd opgedroogd. Hij keek naar het glazen schermpje, in de hoop zichzelf te zien, maar het was nog altijd even mat door het zand. Hierop sloeg hij tilt. Hij wou weten of zijn haar nog in de plooi zat en zijn gebit niet ontsierd werd door zandkorrels. Hij wou zichzelf bewonderen en zich voorstellen door de ogen van een ander. Zoveel schoonheid mocht niet langer ongezien blijven.
Narcissus dacht na. De woorden dansten door zijn hoofd, als bloemblaadjes in een wervelwind, toen ze werden opgepikt door een beat in de verte.
‘ Ik ga waar ik sta en tiptap vooruit op het ritme van ’t geluid en zo kom ik eruit,’ rapte hij in zijn hoofd. Het was slap gelul en hij wist het. Hij moest handelen. Dus volgde hij het klankspoor, smachtend naar mensen en spiegels, tot hij bij zeven vierkante meter zandkorrelvlakte strandde die zich enkel onderscheidde door een man die in het midden stond.
' Wie is daar,’ riep de man angstig.
‘ Narcissus,’ zei Narcissus,’ Maar mijn vrienden noemen me Nancy.’
‘ Dag Narcissus,’ zei de man, ‘ Ik ben Dave en mocht ik een of meerdere vrienden hebben zou ik niet willen dat die me anders noemen, ook al vind ik Jimmy Papa Banjo een oneindig veel coolere naam. Dave wordt al snel teef of zeef, maar met Jimmy Papa Banjo kunnen pesters weinig aanvangen, al zat er een Jimmy in Get Ready, wordt Papa al gauw kaka en heb je Jo met de Banjo en Bansjovis.’
‘ Interessante visie,’ sputterde Narcissus die de hoekige man in zich opnam, ‘ Maar ik wil enkel weten of mijn haar, tanden, neus, oren, ledematen, ribben, alvleesklier en bleach nog intact zijn.’
‘ Geen idee,’ zei Dave, ‘ Ik ben blind.’
‘ Oh my God,’ kreunde Narcissus theatraal, ‘ Kan je anders even aan me voelen?’
‘ Natuurlijk,’ zei Dave die niet goed wist waar de vraag hem heen zou leiden, maar het allemaal best vond. Hij legde zijn smerige hand plechtig op het gezicht van Narcissus en bepotelde het.
‘ Woel je ietz?’, wauwelde Narcissus met drie bruinige vingers in zijn mond.
‘ Nee,’ zei Dave, ‘ Ik ben melaats.’
Geschrokken duwde Narcissus hem weg. De stakker viel in het zand. Althans zijn bovenlijf. Zijn onderlijf bleef rechtop en ging in kraanvogelpose staan.
‘ Pas op,’ zei Dave, ‘ Ik heb ‘The Karate Kid’ gehoord en niet die belachelijke remake met die kleine van Will Smith.’
‘ Dat klinkt nogal racistisch,’ zei Narcissus, ‘ Heb je iets tegen negers misschien?’
‘ Alleen als ze succesvol zijn. Of als ze aan de rand leven. En doorsnee zijn kunnen ze niet, want wat ze ook doen of vooral niet doen, het zijn en blijven altijd negers.’
‘ Daar heb je een punt,’ zei Narcissus die zo snel mogelijk van onderwerp wou veranderen: ' Kan je ruiken?’
‘ Het spijt me,’ lachte Dave, ‘ Maar mijn neushaar werd verschroeid in Viëtnam door een napalmbom waar ik ’s ochtends iets te enthousiast aan geroken had.’
‘ Je bent met andere woorden waardeloos?’, zei Narcissus en zonder verder verweer af te wachten wandelde hij weg van de twee helften die voorheen een en dezelfde man waren.
Honderd meter verder kreeg hij spijt van zijn daad. Het alleen was terug op zijn rug gesprongen en haakte zich vast als honderd kilo biefstuk, al kan het ook beton of gebakken lucht zijn, want honderd kilo is altijd honderd kilo. Narcissus werd moedelozer bij elke stap en toen hij zijn angstzweet wou afvegen nadat hij voor de honderd eenentwintigste keer zijn gsm en bijhorende hoop had opgeborgen, merkte hij dat zijn hand in zijn broekzak was blijven steken.
‘ Er hangt bloed aan mijn voorhoofd,’ gilde Narcissus, ‘ En ik ben mijn hand kwijt! Wat als iemand me ziet! Ik ben helemaal melaats en jakkie!’
Door de kracht van het gillen scheurden zijn billen als instortende ijsschotsen van zijn onderrug. Hij tastte met de resterende hand in zijn onderbroek en toverde zijn achterste tevoorschijn.
‘ Lekker kontje,’ glimlachte Narcissus keurend, ‘ Om op een schoorsteen te zetten, al heb ik het liever aan mijn lijf zodat iedereen het kan bewonderen.’
Hij keek nog eens van dichtbij. Het was de eerste keer dat hij zijn kont zo gedetailleerd kon bestuderen, meestal ving hij enkel een glimp als hij met gedraaid bekken voor de spiegel stond. Spiegel...
‘ Spiegel!’, ijlde Narcissus, ‘ Ik moet mezelf zien!’
Hij herhaalde de woorden tot hij een ingeving kreeg.
Een briljante ingeving dan nog wel. Hij tastte naar zijn gsm en wrikte hem uit de vingers van zijn versteven hand. Vervolgens klapte hij het ding open en keek of hij zichzelf kon zien in het glas, maar het was nog altijd mat. Teleurgesteld schoof hij de rand van de gsm onder zijn rechter oogscheel, duwde hem diep en lepelde. Doorheen de bijtende pijn hoorde hij iets knappen en zag hij met zijn linker hoe zijn rechteroogbal in het zand viel. Hij dacht er gelijk de andere uit te halen, maar bedacht dat hij zichzelf alvast in 2D wou zien. Hij raapte de oogbal op, stofte hem af en hield hem voor zich uit, naar zichzelf gericht.
‘ Tiens,’ dacht Narcissus, ‘ Ik zie niks. Ik zie enkel een oog in mijn hand. Een mooi oog, dat wel. Wat zeg ik… Het mooiste oog op aard!’
Daarna dacht hij: ‘ Het doet wel een beetje pijn.’
Hij duizelde nog even, zich kort afvragend of het van verliefdheid of ondraaglijke pijn was, en viel dood.
Drie dagen later werd hij gevonden door een woestijnpekinees die hem opat en tot een mooi drolletje perste dat zichzelf verteerde zonder dat iemand er verder last van had.
dinsdag 12 oktober 2010
Anatomie
Dagen zonder vragen
zijn als koeien zonder magen.
Er kan niks in.
Er kan niks uit.
En als ze ontploffen
maken ze geen geluid.
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
zijn als koeien zonder magen.
Er kan niks in.
Er kan niks uit.
En als ze ontploffen
maken ze geen geluid.
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
Abonneren op:
Posts (Atom)