Bond zonder hoop groet de oprichter van zijn bestaansreden (in de mate er vanuit de Bond in bestaansredenen wordt geloofd):
R.I.P. Pater Phil Bosmans
dinsdag 17 januari 2012
woensdag 11 januari 2012
!KABOEM!
Debborrrie dreigde haar verstand te verliezen. Haar carrière in het supermarktwezen had altijd vanzelfsprekend geleken tot de mystery shopper was opgedoemd. Ettelijke collega’s waren de voorbije weken gesneuveld, nadat hij, zij of iets anders aan hun kassa was gepasseerd en hen tot de onbekwaamheid had veroordeeld. Ook haar baas, mijnheer Duyck, leed onder de verliezen. Zijn tred was verslapt en zijn haaruitval had zelfs zijn unobrow getroffen. De stevige eik die je wel eens wou schudden voor promotie was een springerige tak geworden die onbestemd in het rond toeterde.
‘ Hup hup hupperdepup!’, schreeuwde hij tegen Debborrrie, alsof hij de aangroeiende rij ervan wou overtuigen dat hij alles, maar dan ook werkelijk alles onder controle had en hij zzzzzekerzekerzeker niet op – !KABOEM! – ontploffen stond!!!
Debborrrie dreef zichzelf tot het uiterste, maar kon niet sneller dan haar klanten. Een bejaarde man stond voor de derde maal zijn koper te tellen tot hij definitief kon besluiten dat hij wel degelijk twee cent te kort had. Daar hing uiteraard een hele historie aan vast, iets met een platte treinband, de barbier van Hitler en een blokje paté terwijl hij schelletjes had gevraagd, waspoeder dan nog wel. Al bij al het vermelden niet waard, maar voor deze man genoeg stof voor zeven minuten tijdsmoord. Debborrrie probeerde kalm te blijven. Je wist maar nooit of deze gedateerde zich maatschappelijk nuttig probeerde te maken in de hoedanigheid van mystery shopper. Ze was dan ook opgelucht toen hij plaats ruimde voor de volgende: een oetlul die in zijn haast zijn portefeuille liet vallen en al zijn geld in het rond strooide. Debborrrie benutte de verwarring om de wachtenden te keuren. Een jonge Marokkaan en een en paars geklede dame met zonnebril. Als één van hen de mystery shopper was, dan was het wel de dame. Haar outfit was berekend, haar expressie bestudeerd en haar zonnebril donker. Debborrrie werd nerveus. Ze merkte niet eens dat de ondertussen roodhoofdige man was herrezen.
‘ Bankcontact,’ zei hij strak.
Als een robot gaf ze het bedrag in, waarop hij de code intikte.
Biepbiep.
Hij verdween met zijn condooms en de Marokkaan keek hem smalend achterna, waarna hij zich tot Debborrrie richtte. Hij zoog het vocht uit haar ogen en doopte zijn schaduwsnor in haar denkbeeldige sappen. Zo meende ze althans te zien. Geen haar van haar extensions dat er aan dacht dat hij wel eens gewoon dorst en sterk absorberende oogballen had. Onbewogen rekende Debborrrie zijn komkommer af: ‘ Tachtig cent, alstublieft.’
‘ Zestig.’
‘ Sorry, mijnheer, maar deze komkommer kost tachtig cent, dat is nu eenmaal de prijs.’
‘ Vijfenzestig?’
Debborrrie verstarde. Ze verwachtte dat hij elk moment zijn grote broer zou roepen en de rest van zijn familie om de discussie met haar uit te vechten, desnoods met explosieven, machetes en advocaten. Maar ze moest en zou haar koelbloedigheid bewaren, want de paarse dame hield haar nauwlettend in het oog.
‘ Tachtig cent,’ piepte Debborrrie voor wat de allerlaatste keer moest zijn. Anders… Anders zou ze wel weten op welke partij ze volgende keer moest stemmen!
‘ Maar natuurlijk,’ lachte de Marokkaan, ‘ Ik maakte maar een grapje. Of wat dacht je?’
Hij wandelde weg en mompelde iets dat volgens Debborrrie ‘racist’ was, al kon het ook ‘bassist’ geweest zijn. Dit waren hoe dan ook slechte punten.
De paarse dame schoof dichterbij en plofte een zak hondenvoer op de loopband. Nu wist Debborrrie het zeker. Dit was geen honden, maar een kattentype. Dat zag ze zo. Nee, Debborrrie was niet dom, te zeggen: los van haar i, e, c, x, ou en bbq kon ze iets faken dat van ver op een iets te vrije impressie van een zweem van intelligentie leek. Menig man had een peilloze diepte vermoed in haar blik die uitzicht bood op een onmetelijke leegte. Het was deze blik die ze hanteerde om de vrouw te hypnotiseren, wat ondermeer niet lukte omdat die een zonnebril ophad waaronder ze ook nog eens perescheel keek. Debborrrie glimlachte alsof er vishaken door haar mondhoeken staken en vroeg naar de klantenkaart. Dat had de paarse dame niet. Of ze er dan een wou laten aanmaken? Nee, dat was niet nodig. Ze was niet van de streek. ALARM! ALARM! Allerlei gedachten leken door Debborrrie’s hoofd te gaan, maar het was niet meer dan stof op de luchtstroom. ALARM! ALARM! Niet blokkeren, Debborrrie. Je kan het, je doet het, je moet het, je sproet het, jejejejejejeje…
‘ Ik neem wel over,’ zei de stem van mijnheer Duyck, ‘ Je bent ontslagen.’
‘ Ontslagen?’
‘ De mystery shopper is hier net geweest. Het was die smurf!’
‘ Welke smurf? Ik heb niemand gezien.’
‘ Oh nee? Hij stond vlak voor de paarse dame! Hij kwam weliswaar niet boven de toonbank uit, maar heeft nog wat staan schreeuwen alvorens weg te smurfen. Maar dat heb je natuurlijk niet opgemerkt, blijkbaar was mevrouw met alles behalve haar werk bezig! De hoofdzetel heeft mij meteen gebeld. Nul op vijf en een proces van het Centrum voor Gelijke Kansen en Dikkere Tetten. Je mag gaan.’
De paarse dame die het tafereel had gade geslagen zette een stap vooruit, opende haar jas en toonde een glimmende AK 47 die in haar nylonkous zat.
‘ Genoeg getreuzeld!’, schreeuwde ze, ‘ Dit is een… Euh, allez, zo’n dinges waarbij een overvaller een winkel of een euh, iets grotere winkel met meerdere kassa’s en imperialistische allures overvalt!’
De dame trok het wapen uit de kous en schoot zichzelf per ongeluk door het hoofd. Het bloed spetterde in het rond op het ritme van de ratelende kogels. Ze zeeg neer en ging al snel behoorlijk dood.
‘ En ik dacht dat jij incompetent was,’ lachte mijnheer Duyck, ‘ Mocht jij ooit een AK 47 in je nylonkous wurmen, raad ik je aan de loop naar beneden steken zodat je in het slechtste geval in je eigen voet schiet. Maar soit, deze gebeurtenis maakt je zelf niet minder lomp. Sorry als ik het even zo deed lijken. Vaarwel.’
Daar ging ze. Debborrrie. Beschadigd, vernederd en reddeloos verloren tot de dag dat ze besefte dat er ook opties waren buiten het supermarktwezen, zoals autismespectrumstoornissen bij Angelsaksische pinguïns bestuderen, waar ze om verschillende redenen nooit toe kwam.
Verbeter de leesbaarheid van dit kortverhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.
‘ Hup hup hupperdepup!’, schreeuwde hij tegen Debborrrie, alsof hij de aangroeiende rij ervan wou overtuigen dat hij alles, maar dan ook werkelijk alles onder controle had en hij zzzzzekerzekerzeker niet op – !KABOEM! – ontploffen stond!!!
Debborrrie dreef zichzelf tot het uiterste, maar kon niet sneller dan haar klanten. Een bejaarde man stond voor de derde maal zijn koper te tellen tot hij definitief kon besluiten dat hij wel degelijk twee cent te kort had. Daar hing uiteraard een hele historie aan vast, iets met een platte treinband, de barbier van Hitler en een blokje paté terwijl hij schelletjes had gevraagd, waspoeder dan nog wel. Al bij al het vermelden niet waard, maar voor deze man genoeg stof voor zeven minuten tijdsmoord. Debborrrie probeerde kalm te blijven. Je wist maar nooit of deze gedateerde zich maatschappelijk nuttig probeerde te maken in de hoedanigheid van mystery shopper. Ze was dan ook opgelucht toen hij plaats ruimde voor de volgende: een oetlul die in zijn haast zijn portefeuille liet vallen en al zijn geld in het rond strooide. Debborrrie benutte de verwarring om de wachtenden te keuren. Een jonge Marokkaan en een en paars geklede dame met zonnebril. Als één van hen de mystery shopper was, dan was het wel de dame. Haar outfit was berekend, haar expressie bestudeerd en haar zonnebril donker. Debborrrie werd nerveus. Ze merkte niet eens dat de ondertussen roodhoofdige man was herrezen.
‘ Bankcontact,’ zei hij strak.
Als een robot gaf ze het bedrag in, waarop hij de code intikte.
Biepbiep.
Hij verdween met zijn condooms en de Marokkaan keek hem smalend achterna, waarna hij zich tot Debborrrie richtte. Hij zoog het vocht uit haar ogen en doopte zijn schaduwsnor in haar denkbeeldige sappen. Zo meende ze althans te zien. Geen haar van haar extensions dat er aan dacht dat hij wel eens gewoon dorst en sterk absorberende oogballen had. Onbewogen rekende Debborrrie zijn komkommer af: ‘ Tachtig cent, alstublieft.’
‘ Zestig.’
‘ Sorry, mijnheer, maar deze komkommer kost tachtig cent, dat is nu eenmaal de prijs.’
‘ Vijfenzestig?’
Debborrrie verstarde. Ze verwachtte dat hij elk moment zijn grote broer zou roepen en de rest van zijn familie om de discussie met haar uit te vechten, desnoods met explosieven, machetes en advocaten. Maar ze moest en zou haar koelbloedigheid bewaren, want de paarse dame hield haar nauwlettend in het oog.
‘ Tachtig cent,’ piepte Debborrrie voor wat de allerlaatste keer moest zijn. Anders… Anders zou ze wel weten op welke partij ze volgende keer moest stemmen!
‘ Maar natuurlijk,’ lachte de Marokkaan, ‘ Ik maakte maar een grapje. Of wat dacht je?’
Hij wandelde weg en mompelde iets dat volgens Debborrrie ‘racist’ was, al kon het ook ‘bassist’ geweest zijn. Dit waren hoe dan ook slechte punten.
De paarse dame schoof dichterbij en plofte een zak hondenvoer op de loopband. Nu wist Debborrrie het zeker. Dit was geen honden, maar een kattentype. Dat zag ze zo. Nee, Debborrrie was niet dom, te zeggen: los van haar i, e, c, x, ou en bbq kon ze iets faken dat van ver op een iets te vrije impressie van een zweem van intelligentie leek. Menig man had een peilloze diepte vermoed in haar blik die uitzicht bood op een onmetelijke leegte. Het was deze blik die ze hanteerde om de vrouw te hypnotiseren, wat ondermeer niet lukte omdat die een zonnebril ophad waaronder ze ook nog eens perescheel keek. Debborrrie glimlachte alsof er vishaken door haar mondhoeken staken en vroeg naar de klantenkaart. Dat had de paarse dame niet. Of ze er dan een wou laten aanmaken? Nee, dat was niet nodig. Ze was niet van de streek. ALARM! ALARM! Allerlei gedachten leken door Debborrrie’s hoofd te gaan, maar het was niet meer dan stof op de luchtstroom. ALARM! ALARM! Niet blokkeren, Debborrrie. Je kan het, je doet het, je moet het, je sproet het, jejejejejejeje…
‘ Ik neem wel over,’ zei de stem van mijnheer Duyck, ‘ Je bent ontslagen.’
‘ Ontslagen?’
‘ De mystery shopper is hier net geweest. Het was die smurf!’
‘ Welke smurf? Ik heb niemand gezien.’
‘ Oh nee? Hij stond vlak voor de paarse dame! Hij kwam weliswaar niet boven de toonbank uit, maar heeft nog wat staan schreeuwen alvorens weg te smurfen. Maar dat heb je natuurlijk niet opgemerkt, blijkbaar was mevrouw met alles behalve haar werk bezig! De hoofdzetel heeft mij meteen gebeld. Nul op vijf en een proces van het Centrum voor Gelijke Kansen en Dikkere Tetten. Je mag gaan.’
De paarse dame die het tafereel had gade geslagen zette een stap vooruit, opende haar jas en toonde een glimmende AK 47 die in haar nylonkous zat.
‘ Genoeg getreuzeld!’, schreeuwde ze, ‘ Dit is een… Euh, allez, zo’n dinges waarbij een overvaller een winkel of een euh, iets grotere winkel met meerdere kassa’s en imperialistische allures overvalt!’
De dame trok het wapen uit de kous en schoot zichzelf per ongeluk door het hoofd. Het bloed spetterde in het rond op het ritme van de ratelende kogels. Ze zeeg neer en ging al snel behoorlijk dood.
‘ En ik dacht dat jij incompetent was,’ lachte mijnheer Duyck, ‘ Mocht jij ooit een AK 47 in je nylonkous wurmen, raad ik je aan de loop naar beneden steken zodat je in het slechtste geval in je eigen voet schiet. Maar soit, deze gebeurtenis maakt je zelf niet minder lomp. Sorry als ik het even zo deed lijken. Vaarwel.’
Daar ging ze. Debborrrie. Beschadigd, vernederd en reddeloos verloren tot de dag dat ze besefte dat er ook opties waren buiten het supermarktwezen, zoals autismespectrumstoornissen bij Angelsaksische pinguïns bestuderen, waar ze om verschillende redenen nooit toe kwam.
Verbeter de leesbaarheid van dit kortverhaal en steun de ontbossing: copypaste het in Word, kies lettertype 175 en druk af op zestiendubbel papier.
donderdag 5 januari 2012
Wens
Ik wens
Ik wens…
Ik wens
ik wens
ik wens
Ik weet niet wat ik wens
maar
ik wens het heel intens.
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
Ik wens…
Ik wens
ik wens
ik wens
Ik weet niet wat ik wens
maar
ik wens het heel intens.
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
maandag 2 januari 2012
Bond Zonder Hoop
Het enige dat oneindiger is dan menselijke domheid
is menselijke domheid plus de vierkantswortel van Jacky Lafon in het kwadraat
maal nul plus één komma vijfendertig
(in Romeinse cijfers).
'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.
is menselijke domheid plus de vierkantswortel van Jacky Lafon in het kwadraat
maal nul plus één komma vijfendertig
(in Romeinse cijfers).
'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.
donderdag 29 december 2011
Flard
Zij: En hoe noem je dat precies?
Ik: Gargi.
…
Zij: Ik weet het niet… Het klinkt me iets te Canvas.
Ik: Ben je nu sarcastisch?
Zij: Nee.
…
Ik: Nu ja, het is eigenlijk maar om te zeveren, hoor. Het is niet écht de bedoeling om het woordenboek te halen, al zou het natuurlijk wel leuk zijn.
Zij: Je wil dus in het woordenboek komen.
Ik: Euh... Misschien
Zij: Jij bent precies wel een speciale, he.
Ik: Nee, hoor. Ik hou gewoon van wieldopjes.
…
Zij: Ik moet even naar het toilet. Ik ben zo terug.
…
……...
……………...
Ik: Gargi.
…
Zij: Ik weet het niet… Het klinkt me iets te Canvas.
Ik: Ben je nu sarcastisch?
Zij: Nee.
…
Ik: Nu ja, het is eigenlijk maar om te zeveren, hoor. Het is niet écht de bedoeling om het woordenboek te halen, al zou het natuurlijk wel leuk zijn.
Zij: Je wil dus in het woordenboek komen.
Ik: Euh... Misschien
Zij: Jij bent precies wel een speciale, he.
Ik: Nee, hoor. Ik hou gewoon van wieldopjes.
…
Zij: Ik moet even naar het toilet. Ik ben zo terug.
…
……...
……………...
donderdag 22 december 2011
Woord van het Jaar: Uitslag
Zoals te weinig mensen hebben gemerkt heeft Canal Marginal een dappere poging ondernomen om een fatsoenlijk woord van het jaar te lanceren. Gargi, stemo, stubber, smielig, neuswandsmos... Het zijn sociaal relevante thema’s die liefdevol werden samengeperst in krachttermen die zich onderscheiden door geilritmische dynamiek en heetgeblakerde klankkleur.
Stoeproker, torenpoeper, belspeldel, citroenloopbaan, frietrevolutie. Wat zijn dat voor dingen? Instant vergankelijk als de adem waarmee een enkeling ze uit zijn strot perst. Om nog te zwijgen over pippapoep, swappen, bingelen, wildbreien en fietsostrade.
Woorden schieten ons even te kort, maar aan zij die ons gesteund hebben: toch bedankt. U heeft ongetwijfeld gefaald met overtuiging.
Stoeproker, torenpoeper, belspeldel, citroenloopbaan, frietrevolutie. Wat zijn dat voor dingen? Instant vergankelijk als de adem waarmee een enkeling ze uit zijn strot perst. Om nog te zwijgen over pippapoep, swappen, bingelen, wildbreien en fietsostrade.
Woorden schieten ons even te kort, maar aan zij die ons gesteund hebben: toch bedankt. U heeft ongetwijfeld gefaald met overtuiging.
zaterdag 17 december 2011
'Music for Life' eindelijk stopgezet!
'Music For Life' behoeft geen uitleg. Het is een begrip. Dat vreemd genoeg op heel wat onbegrip kan rekenen. Eén van de meest rabiate tegenstanders is Kaïn De Waele. We treffen hem in zijn zetel, alwaar hij actie voert tegen de actie.
De Waele: Ik heb niet zozeer problemen met ‘Music for Life’ op zich. Ik heb niks tegen muziek, het leven of voor (Nederlandse vertaling van for, Nvdr.), zoals ik ook niks heb tegen migranten, homo’s, vrouwen, debielen, nazi’s, lange wachttijden bij de slager om vervolgens te horen dat je eigenlijk bij de schoenmaker staat, verpakkingen die helemaal niet zo makkelijk opengaan als men het wil doen lijken, types die hun gsm als gettoblaster gebruiken, treinconducteurs die me pakken als ik zwart rijd en niet komen als ik dan eens een ticket koop, mensen die veel woorden gebruiken om weinig te zeggen, Kimberly De Vuyst, meisjes die me wél willen maar die IK niet moet hebben, Robert Pattinson, ongewenste zwangerschappen, mensen die ‘hen’ en ‘hun’ of ‘u’ en ‘uw’ verkeerd gebruiken, witloof, de afwas, mensen die alle hypes volgen om te kunnen zeggen dat ze hun persoonlijk overschat vinden, het scrollbordje op mijn laptop waardoor het pijltje altijd verspringt als ik er per ongeluk met mijn mouw of iets anders tegen wrijf, mensen die vegetarische hamburgers of worsten eten terwijl die sowieso niet op een zoogdier lijken, syntheses van analyses die vervolgens geanalyseerd worden om ze in een synthese te kunnen gieten, zakagenda’s die helemaal niet in je zak passen, mensen die vreemde klinkers gebruiken bij het uitstoten van wat simpelweg ‘hahaha’ hoort te zijn, veertigers die te pas en te onpas zinnetjes in foutief Engels uitstoten om jonger te liken, figuren die een spoiler of ronkende uitlaat op hun wagen zetten waardoor nog meer opvalt dat ze in een modale kar rijden, vieze vlekken op mijn broek, het gat in de ozonlaag, A.I.D.S. of diarree. Ik heb er alleen niks voor.
Daarom vraag ik me ook af waarom er altijd strijd moet gevoerd worden tegen dingen. Niet dat we dan strijd moeten voeren voor dingen, want een actie voor diarree zou nog belachelijker zijn, maar ik vraag me af waarom er altijd actie moet gevoerd worden in the first place. Het lijkt alsof we iets moeten doen om het te doen, terwijl dat gewoon fout en vermoeiend is. Misschien moeten we daar maar eens mee stoppen en gewoon erkennen dat we allemaal lui en onverschillig zijn, in plaats van één keer per jaar strategisch het tegendeel te faken.
CM: We hebben vernomen dat je niet bij de pakken blijft zitten.
De Waele: Ja en nee. Ik heb de ‘Actie Tegen Actie’ opgestart die een onbeschaamd pleidooi voor meer passiviteit wil uitdragen. Dit houdt natuurlijk in dat we geen concrete actie ondernemen, los van deze ‘sit-in’ die tot hiertoe behoorlijk succesvol is in die zin dat we niet de intentie hebben een verschil te maken, want dat zou afbreuk doen aan onze grondbeginselen. Ik dacht er aan eventueel nog andere acties te bedenken, maar deze gedachte op zich vond ik eigenlijk al te productief, waardoor ik het denken dan maar heb gestaakt.
Veel woorden, geen daden.
Hard.
De Waele: Ik heb niet zozeer problemen met ‘Music for Life’ op zich. Ik heb niks tegen muziek, het leven of voor (Nederlandse vertaling van for, Nvdr.), zoals ik ook niks heb tegen migranten, homo’s, vrouwen, debielen, nazi’s, lange wachttijden bij de slager om vervolgens te horen dat je eigenlijk bij de schoenmaker staat, verpakkingen die helemaal niet zo makkelijk opengaan als men het wil doen lijken, types die hun gsm als gettoblaster gebruiken, treinconducteurs die me pakken als ik zwart rijd en niet komen als ik dan eens een ticket koop, mensen die veel woorden gebruiken om weinig te zeggen, Kimberly De Vuyst, meisjes die me wél willen maar die IK niet moet hebben, Robert Pattinson, ongewenste zwangerschappen, mensen die ‘hen’ en ‘hun’ of ‘u’ en ‘uw’ verkeerd gebruiken, witloof, de afwas, mensen die alle hypes volgen om te kunnen zeggen dat ze hun persoonlijk overschat vinden, het scrollbordje op mijn laptop waardoor het pijltje altijd verspringt als ik er per ongeluk met mijn mouw of iets anders tegen wrijf, mensen die vegetarische hamburgers of worsten eten terwijl die sowieso niet op een zoogdier lijken, syntheses van analyses die vervolgens geanalyseerd worden om ze in een synthese te kunnen gieten, zakagenda’s die helemaal niet in je zak passen, mensen die vreemde klinkers gebruiken bij het uitstoten van wat simpelweg ‘hahaha’ hoort te zijn, veertigers die te pas en te onpas zinnetjes in foutief Engels uitstoten om jonger te liken, figuren die een spoiler of ronkende uitlaat op hun wagen zetten waardoor nog meer opvalt dat ze in een modale kar rijden, vieze vlekken op mijn broek, het gat in de ozonlaag, A.I.D.S. of diarree. Ik heb er alleen niks voor.
Daarom vraag ik me ook af waarom er altijd strijd moet gevoerd worden tegen dingen. Niet dat we dan strijd moeten voeren voor dingen, want een actie voor diarree zou nog belachelijker zijn, maar ik vraag me af waarom er altijd actie moet gevoerd worden in the first place. Het lijkt alsof we iets moeten doen om het te doen, terwijl dat gewoon fout en vermoeiend is. Misschien moeten we daar maar eens mee stoppen en gewoon erkennen dat we allemaal lui en onverschillig zijn, in plaats van één keer per jaar strategisch het tegendeel te faken.
CM: We hebben vernomen dat je niet bij de pakken blijft zitten.
De Waele: Ja en nee. Ik heb de ‘Actie Tegen Actie’ opgestart die een onbeschaamd pleidooi voor meer passiviteit wil uitdragen. Dit houdt natuurlijk in dat we geen concrete actie ondernemen, los van deze ‘sit-in’ die tot hiertoe behoorlijk succesvol is in die zin dat we niet de intentie hebben een verschil te maken, want dat zou afbreuk doen aan onze grondbeginselen. Ik dacht er aan eventueel nog andere acties te bedenken, maar deze gedachte op zich vond ik eigenlijk al te productief, waardoor ik het denken dan maar heb gestaakt.
Veel woorden, geen daden.
Hard.
Abonneren op:
Posts (Atom)