Parabel

Een man was zo verzuurd dat zijn vrouw niet meer aan hem wou likken.  Daarom maande ze hem aan om eens iets positiefs te doen.  Hierop nodigde de man een eenzame uit die van de gelegenheid gebruik maakte om in woord en daad te illustreren waarom niemand hem wou uitnodigen.  Van het feit dat de zure man zijn beeld rond eenzamen bevestigd zag, werd hij dan toch weer wat vrolijker.  Of zo.

Morgen

De regen druppelt zacht
in de donkerpaarse nacht
en zegt zonder woorden
wat er morgen op ons wacht:

' Nog meer schijtweer.'



Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

Op school, in mijn hoedanigheid van leerkracht: mijnheer De Koning.  Een donkere uithoek van de speelplaats, waar enkel mensen met weinig nobele intenties iets te zoeken hebben.  Twee lichtpuntjes.  Sigaretten!

Ik: Awel mannekes!  Wat zijn we hier aan het doen?

De leider: (de rook uit de mond) Niks!  Waarom, misschien?

Ik: Zien jullie dat daar?

De volger: N-n-nee, mijnheer.

Ja, angstaanjagend ben ik wel.

Ik: Dat zijn gasflessen.

Hij die overal bij is, maar nooit iets doet: Zijn die gevuld?

Ik: Natuurlijk!  Wat dachten jullie…  Laten we hier eens een knalfeestje bouwen?  De boel ontploft en het dak eraf!  Straks geef ik jullie een GAS-boete.

De leider: Amai, mijnheer, u bent echt wel keihilarisch.  Zet het anders op uw blog.

Bond Zonder Hoop

Geen humor
zonder slachtoffers.


'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die we niet bij naam wensen te noemen.

Nooit

Gegooid

Geklooid

Ontdooid

Geplooid

Gekooid

Berooid

Voltooid

‘k was efkes
Verstrooid.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Flard

Een beukfeest met vette beats.  Ik moet naar het toilet.  Drie wachtenden voor mij in iets dat net niet op een rij lijkt.  Een deur gaat open, twee gasten komen naar buiten.  Betrapt, maar niet gedeerd door enige schaamte.   Integendeel.  Handjes in de lucht, let the shit kick in.  De volgende gaat naar binnen, krampachtig, volgens mij met hetzelfde nobelere doel als ik.  We wachten.  En wachten.  Iemand steekt me voor.  Een kromgebogen gast met een brilletje, een synthesizerkundige die vooral voor de wiskundige patronen in de elektronische tapijten komt.  Denk ik. 

Ik kan hem wel aan en zeg: ‘ Sorry, maar ik stond hier eigenlijk voor u.’

‘ Oh ja,’ gnuift hij, ‘ Ik zie hier anders geen rij.’

‘ Niet in de meest technisch correcte zin van het woord,’ zeg ik, ‘ Maar dat neemt niet weg dat ik hier voor u was.’

‘ We zullen zien,’ bromt hij.

Drie snoevers steken ons voorbij en gaan helemaal vooraan staan in wat dus geen rij is.  Het zijn patsers die in de week fitnessen om in het weekend ongegeneerd te kunnen zuipen, en omgekeerd.

De nerd draait zich terug naar mij: ‘ Ga je dat nu ook tegen hen zeggen?’

‘ Ik denk het niet.’

‘ Iedereen weet toch dat je gewoon voor het hokje moet staan, als je plaats wil.  Ben je nog nooit naar een technofeestje geweest?’
' Natuurlijk maar nog nooit in Antwerpen.'

Parabel

Er waren eens drie padden die deelnamen aan een missverkiezing.

De eerste pad was prachtig, zij het naar paddennormen.  Sappig groen en voorzien van een stevig stel poten, waaraan menig jurylid sabbelen wou.  Meer bepaald in de badpakronde gooide ze grote ogen.  Maar toen ze moest uitdrukken waarom zij en zij alleen de kroon verdiende kreeg ze niet meer dan een zielig kwaakje uit haar strot geperst.  Haar schoonheid verdween terstond in het zwarte gat dat ze etaleerde.

De tweede pad was niet bijster mooi, maar compenseerde dat ruimschoots met visie en taalvaardigheid.  Ze kwaakte de hele jury onder tafel.  Niemand die er een jota van verstond, kwaak betekent ook in het paddenrijk niet meer dan kwaak, maar ze kwaakte met een dergelijke overgave dat men grote diepgang achter de forse uithalen van haar blaasbalg vermoedde.

De derde pad was knap noch clever, maar had honderd SMS-bundels gekocht.  Ze won een carrière die ter plaatse leeg bloedde en een Ford Fiesta, waarmee ze zichzelf tevergeefs probeerde dood te rijden.

Moraal van het verhaal: wat een geluk dat we geen padden zijn!