Om de aandacht van DoKtEr Pi te trekken liet Dubieuze Moraalman het luid kajietende poedeltje van zijn aartsrivaal gaarkoken in de microgolfoven. Helaas was deze nog steeds doof van die keer
toen Dubieuze Moraalman een brandende bus met krijsende kinderen tegen diens
oor had gehouden, om hem tot bekentenissen te dwingen. Dat incident was onze heldachtige echter vergeten door alle chemicaliën die hij op dagelijkse basis door zijn
lijf joeg om breder, sneller en efficiënter te lijken. Het poedeltje was bijna in die mate bestraald
dat het laatste piepje zijn weke lijf zou verlaten, toen er werd
aangebeld. Het was Pizzaman, met twee
Pepperoni’s, één Quatro Formaggi, één Tone, drie lookbroodjes en een boulet
special.
‘ U begaat een vreselijke vergissing,’ snoof Dubieuze Moraalman zich
over de ietwat schraal ogende koerier buigend, ‘ Ik heb helemaal niks besteld.’
‘ Maar ik wel,’ sprak DoKtEr Pi opdoemend, ‘ Voor jou heb ik zelfs een pizza met
tonijn geregeld.’
‘ Het was het laatste blik in onze koelkast,’ glimlachte de koerier
die Brandon heette, ‘ Speciaal voor jou!’
‘ Tonijn, dat is fijn!’, rijmde Dubieuze Moraalman ongewild, toen hij
plotsklaps verstijfde en zich tot DoKtEr Pi richtte: ‘ Je hebt hem toch niet
vergiftigd?’
‘ Dat moet je aan onze vriend Brandon vragen,’ sprak de dokter, ‘ Hij
heeft hem geleverd.’
Dubieuze Moraalman vatte Brandon bij de kraag en smolt zijn oogballen
weg met een in een sweatshop vervaardigde aansteker gevuld met
methaangas van gevangen ijsberen die leefden op een dieet van stokslagen en vervallen
ajuin. Door de concentratie die dit
precisiewerkje vergde vergat Dubieuze Moraalman welke bekentenis hij moest
losweken, waardoor Brandon een even pijnlijke als zinloze dood stierf, naar
analogie met zijn leven, dus op zich maakte het niet veel uit.
Na deze daad stortte hij zich met veel overgave op de pizza met
tonijn.
‘ Wje bwent towh zekej daw eh geeh gif ihzit?’, bralde Dubieuze
Moraalman met volle mond.
‘ Nee, maar eet vooral rustig, van een bedreigde diersoort mag je wat genieten.’
‘ Okweej,’ zei Dubieuze Moraalman trager kauwend, ‘ Zolang IK niet
sterf, maakt het mij niet uit.’
‘ Geen zorgen,’ zei de dokter, terwijl buiten de wereld verging. Het orgelpunt van zijn plan, dat briljant was
zolang het onuitgevoerd bleef. Zijn lookbroodje
schoof dan ook niet zonder aarzeling naar binnen.
