R.I.P.

Toen ik honger had
kwam ik naar je toe,

je bromde iets abstracts,
maar het klonk wel goe.


Rust in vrede.

Flard

Ik: Ga je iets doen voor je verjaardag?

Fredo: Goh, ik weet het niet goed...  Gewoon gezellig samenzijn en lekker eten en drinken, zoals anders?

Ik: Ca va.

Fredo: Hoe ca va?  

Ik: Gewoon.

Fredo: Hoe gewoon?  Gewoon, ik vind gewoon iets of ik vind het gewoon?

Ik: Kweetnie.

Fredo: Anders moet ik eens een themafeestje geven.

Ik: Zoals?

Fredo: Iets dat een tikkeltje anders is, maar ook niet heel veel. 

Ik: Zoals eten en drinken zoals anders, maar dan gekoppeld aan een filmthema, bijvoorbeeld.

Fredo: Euh...  Ik weet niet echt wat je bedoelt.  Kan je een voorbeeld geven?

Ik: Laat me effe denken.

(ik denk)

Ik: Wat dacht je anders van The Croquefather, Grill Bil, Fight Club Sandwich, Clockwork Orange Juice, The Shawsnack Redemption, Foodfellas, Pinterstellar, Bar Wars, The Empire Strikes Snack, Zatman Whatever, The Satétrix, Seven Samurai Sauzen, The Silence of the Lambschotel, Saving Private Frying, La Pita è Bella, Gone With The Pint, Sunset Bouletfart, Zetmalien, Das Berenpoot, Requiem for a Cream, Some Like it Hot Dog, Die Sehnsucht der Veronika Smoss, La Haineken, Konijnisqatsi, A Bout de Souflé, Haché, Chunking Expresso, Un Chien Andalousesaus, Das Cabinet des dr. Kalemares, Sojaris, Frikadelraiser, Pirana Colada 3D, The Fritexorcist, Frankwurstenstein, Friemare on Viandelmstreet, Final Pestonation, The Texmex Massacre, A Preparé Americain Werewolf in London, The Schweining, Prawn of the Dead, The Evil Bread, Raging Red Bull, Barface of Scarvlees, V for Vienetta, The Sixth Senseo, No Bounty for Old Man, Butter Island, Crocky of Frietkraambo? 

Fredo: (denkt na) Anders moet ik eten en drinken geven.

Plannen

Dostojevski en patee,

ik lust het alle twee.

Zo opende ik ‘t sympiosum

in café ‘De Schele Nozem’,

waar we onder intellectuelen

vogelpik stonden te spelen,

om gedachten te doen stromen

en een high score te bekomen.

In de diepte van ‘t bestaan,
onze muil onder de kraan,

een ruimer perspectief

in de vorm van een lief

of gesamtkunst, een projectje

kwestie van een klein trajectje

waar we luid over reflecteren

alvorens het te lanceren.

Hippe bril, blitse snor,

we orakelen ons schor.

Bouwend aan die ene start

existeren we heel hard.

Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.

Omdat het kan

Du zo voort!!!!!*

*Nvdr: deze boodschap is geheel vrijblijvend en gericht tot wie bereid is om ze ontvangen.  Canal Marginal is niet verantwoordelijk voor  recalcitrant gedrag of maatschappelijke onlusten die kunnen voortvloeien uit deze post.  Evenmin zijn we verantwoordelijk voor zaken waarvoor men ons eventueel verantwoordelijk wil stellen.  Dus: we weten echt niet waarover u het hebt.  Wij weten amper waarover we het zelf hebben, laat staan dat we weten waarover u bezig bent, als u al ergens over bezig bent, dus bij deze een preventief, maar welgemeend: I'm from Barcelona.  

Flard

' Ik weet niet wat ik nu het ergste vind: intellectuele luiheid of domheid.  Maar wat ik wel weet is, euh, allez...  Ge weet wel.'

Vrij naar Mario 'Ientjen is gientjen' Maris 

Opgetekend op 25/10/'14, 03:16

Nvdr.: Indien u deze bijdrage vindt getuigen van intellectuele luiheid enerzijds of domheid anderzijds (of simpelweg beiden), kan u dit steeds melden middels een gele briefkaart, te verzenden naar ge weet wel waar.

Canal Marginal Filmclub

Het filmfestival van Gent heeft alweer zijn rode loper uitgerold. Juryvoorzitter Bret Easton Ellis zorgde alvast voor enige controverse door te poneren dat de openingsfilm 'The Loft' de domste film aller tijden is.  Om 's mans kennis van de Filmkunst toch wat scherper te stellen en hem aldus op te leiden tot wat volgens ons een waardig voorzitter is, een korte kennismaking met een film die mogelijk nog iets dommer is dan 'The Loft'. Ook al bevat hij evenveel suspense en 'kleine' knaagdieren.  Voor hem en ook wel een beetje voor u:  'Night of the Lepus'.

   

Midlifecrisisman

De wilde manen van Midlifecrisisman waaiden woest in de wind, terwijl hij met één hand het stuur van zijn nieuwe moto bedwong en met de ander zijn toupet op zijn plaats hield.  Een helm had hij niet nodig, adrenaline hield hem scherp.  Hij wist niet waar hij heen ging, laat staan waarom, maar dat het zo snel mogelijk moest gebeuren, stond als een paal boven water.  Dit was het soort fallische beeldspraak waar hij een patent op meende te hebben, als hij zich interessant maakte bij een of ander barmeisje dat vakkundig bleef glimlachen en bijschenken, zoals vijf minuten geleden. 

Zeven gin tonics had hij achterovergeslagen, naar verluid hét drankje van het moment.  Hierdoor was zijn visie enigszins vertroebeld en ook Skrillex – beukend in zijn genaamde headspeakerheadphone - walste elk auditief oriënteringspunt plat.   Sonny John Moore, geboren in 1988, had Midlifecrisisman geleerd uit enigszins opzoekingswerk.  Dat was nog eens wat anders dan die slappe kak van Coldplay of Kings of Leon, waar zijn vrienden mee uitpakten, omdat ze niet snapten dat afgeven op U2 nog meer achterhaald was dan er naar luisteren.  Dat dubstep ondertussen zichzelf had vernield was hem echter ontgaan. 

Maar elk zijn eigen waarheid.  Dit was de shit, hij was de shit.  Onverwoestbaar.  Living on the edge.  Alleen jammer dat de brandende pijn van zijn ontstoken tattoo hem bij de les hield, maar no pain, no game en a rebel without a cause is like a world without a paus en zo bleef hij maar nonsens tegen zichzelf prevelen, stilaan banger wordend over het eindpunt van zoveel doelloosheid. 

Die kwam er in de vorm van een sms.

‘ Marc, laat iets weten als je thuis bent?  Ik moet overwerken, blijf slapen op bureau.’   

Zijn toupet waaide de nacht in, terwijl hij trillend naar het schermpje staarde.  Sinds zijn wederhelft haar carrière als huisvrouw had opgegeven om bij de Geheime Dienst te gaan was alles veranderd. En hoezeer het zijn instincten ook aanscherpte, de verdwazing die hem op een helder moment als dit kon treffen, was zo verpletterend dat hij zonder verpinken in de flikkerende lichten van een time warp zonder terugkeer gleed.