Zwammen en parasieten,
dat eet ik bij mijn frieten.
Leegzuigers zuig ik leeg,
‘k spuw hun gal uit en veeg
mijn mond aan een kwatong
die zijn bestaansreden verzon.
Het slijm van venijn
meng ik met azijn,
draai het door wat door draait,
gooi het bij wat weg graait,
smijt alles in de mix
van het groot geschatte niks.
(en spoel door met een glaasje borderwine)
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
zaterdag 19 mei 2012
zaterdag 12 mei 2012
Correct!
Zeg niet: hij stinkt.
Zeg: hij laat ons de betere geur waarderen.
Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.
Zeg: hij laat ons de betere geur waarderen.
Ingezonden door het Nationaal Instituut voor Politiek Correct Taalgebruik en Volkerenmoord.
zondag 6 mei 2012
Gemeente Zele werft zichzelf aanwervende expert aan
De Zeelse automobilisten zitten met de handen in het haar (of in bepaalde gevallen in de hogere hoofdhuid). De gemeente is her en der ontoegankelijk wegens openbare werken. Het opsommen van alle plaatsen des onheils zou het hele internet in beslag nemen, terwijl we ons dienen te beperken tot deze pagina en de maatschappelijk relevante kern van de zaak. Het gemeentebestuur nam iemand in dienst om het tij te helpen keren, Fransiscus Verweert, Meester in de Positieve Interpretatie van Multi-benaderbare Aangelegenheden. Wat dat precies inhoudt vertelt hij ons zelf.
Verweert: Er zijn verschillende manieren om naar een en hetzelfde feit te kijken. Zo heb ik gisteren op café rondgebazuind dat ik een belangrijk interview heb voor een internationaal medium dat ook op introspectief niveau enorm verrijkend is, terwijl ik evengoed had kunnen vertellen dat ik tegen mezelf zit te lullen op een zoveelste blog die door drie man en een paardenkop wordt gelezen. De waarheid ligt doorgaans in het midden, maar blijft bovenal wat je er zelf van maakt. Zo zit het ook met de wegenwerken in Zele. De ene zegt dat het een frustrerend doolhof is, ik zeg dat het het oriënterende vermogen van de Zelenaar aanscherpt. Men zegt dat het de mobiliteit bemoeilijkt, ik zeg dat deze ontmoediging goed is voor het milieu en voor verkeersveiligheid, al wil ik zeker niet voorbijgaan aan de audiovisuele kwaliteiten van een ronkend stuk metaal met een grijnzende malloot erin.
CM: Is dat niet…
Verweert: (vervolgt onverstoorbaar) Sommigen noemen het een chaotische zandhoop met stenen? Een Vlaams bouwkundige interpretatie van een woestijnlandschap met post-apocalyptische sfeerschepping, zeg ik. Prima geschikt als filmset, voor het geval een Vlaamse (of internationale, waarom niet) regisseur iets in een dergelijke setting zou willen maken. Daarenboven kan het ook extra jobs creëren, naast hetgeen er reeds bestaat in de bouwkundige sfeer. Archeologen graven voornamelijk gaten in hun luie zetel. Dit zou een ideaal moment zijn om hen elders aan de slag te krijgen.
CM: Valt er dan iets te vinden?
Verweert: Doet dat er toe? Vinden ze niks dan kunnen we concluderen dat er niks te vinden is en hoeft er ook geen verdere vraagstelling vanuit archeologische hoek te zijn. Een mislukt experiment is ook geslaagd op zijn manier.
CM: Over tewerkstelling gesproken… Hoe is het gemeentebestuur bij u terecht gekomen?
Verweert: Ze zijn niet echt bij me terecht gekomen, ze hebben eerder iets gevonden waarvan ze niet wisten dat ze het zochten. Ik heb ondertussen een gemeenteraad bijgewoond en de eerste reacties waren positief, in die zin dat ik mij nogal onopvallend heb opgesteld en er ook in verhouding is gereageerd. Rustig beginnen. Dat is de boodschap. Alles start met observatie.
CM: Maar bent u dan officieel aangenomen?
Verweert: Jazeker, maar dat weten ze zelf nog niet. Om tot goede observatie te komen is er namelijk een zekere anonimiteit en bijhorende objectiviteit nodig. Het is de bedoeling om de resultaten van mijn onderzoek voor te leggen, samen met het contract dat ik heb opgesteld voor mijn toekomstige werkgever.
CM: Wat vindt u eigenlijk echt van het feit dat de helft van Zele onbereikbaar is door openbare werken?
Verweert: Mocht ik niet in mijn positie zijn en off the record kunnen praten, zou ik zeggen: schijt. Nu zeg ik: een goudbruine herinnering aan iets dat beter smaakt dan zijn huidige samenstelling wiens ware kracht uit zijn doorspoelbaarheid bestaat.
CM: Bedankt voor dit gesprek.
Verweert: Er zijn verschillende manieren om naar een en hetzelfde feit te kijken. Zo heb ik gisteren op café rondgebazuind dat ik een belangrijk interview heb voor een internationaal medium dat ook op introspectief niveau enorm verrijkend is, terwijl ik evengoed had kunnen vertellen dat ik tegen mezelf zit te lullen op een zoveelste blog die door drie man en een paardenkop wordt gelezen. De waarheid ligt doorgaans in het midden, maar blijft bovenal wat je er zelf van maakt. Zo zit het ook met de wegenwerken in Zele. De ene zegt dat het een frustrerend doolhof is, ik zeg dat het het oriënterende vermogen van de Zelenaar aanscherpt. Men zegt dat het de mobiliteit bemoeilijkt, ik zeg dat deze ontmoediging goed is voor het milieu en voor verkeersveiligheid, al wil ik zeker niet voorbijgaan aan de audiovisuele kwaliteiten van een ronkend stuk metaal met een grijnzende malloot erin.
CM: Is dat niet…
Verweert: (vervolgt onverstoorbaar) Sommigen noemen het een chaotische zandhoop met stenen? Een Vlaams bouwkundige interpretatie van een woestijnlandschap met post-apocalyptische sfeerschepping, zeg ik. Prima geschikt als filmset, voor het geval een Vlaamse (of internationale, waarom niet) regisseur iets in een dergelijke setting zou willen maken. Daarenboven kan het ook extra jobs creëren, naast hetgeen er reeds bestaat in de bouwkundige sfeer. Archeologen graven voornamelijk gaten in hun luie zetel. Dit zou een ideaal moment zijn om hen elders aan de slag te krijgen.
CM: Valt er dan iets te vinden?
Verweert: Doet dat er toe? Vinden ze niks dan kunnen we concluderen dat er niks te vinden is en hoeft er ook geen verdere vraagstelling vanuit archeologische hoek te zijn. Een mislukt experiment is ook geslaagd op zijn manier.
CM: Over tewerkstelling gesproken… Hoe is het gemeentebestuur bij u terecht gekomen?
Verweert: Ze zijn niet echt bij me terecht gekomen, ze hebben eerder iets gevonden waarvan ze niet wisten dat ze het zochten. Ik heb ondertussen een gemeenteraad bijgewoond en de eerste reacties waren positief, in die zin dat ik mij nogal onopvallend heb opgesteld en er ook in verhouding is gereageerd. Rustig beginnen. Dat is de boodschap. Alles start met observatie.
CM: Maar bent u dan officieel aangenomen?
Verweert: Jazeker, maar dat weten ze zelf nog niet. Om tot goede observatie te komen is er namelijk een zekere anonimiteit en bijhorende objectiviteit nodig. Het is de bedoeling om de resultaten van mijn onderzoek voor te leggen, samen met het contract dat ik heb opgesteld voor mijn toekomstige werkgever.
CM: Wat vindt u eigenlijk echt van het feit dat de helft van Zele onbereikbaar is door openbare werken?
Verweert: Mocht ik niet in mijn positie zijn en off the record kunnen praten, zou ik zeggen: schijt. Nu zeg ik: een goudbruine herinnering aan iets dat beter smaakt dan zijn huidige samenstelling wiens ware kracht uit zijn doorspoelbaarheid bestaat.
CM: Bedankt voor dit gesprek.
dinsdag 1 mei 2012
Bond Zonder Hoop
Kijk niet te veel in de spiegel.
Je gezicht blijft je gezicht.
'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.
Je gezicht blijft je gezicht.
'Bond zonder Hoop' is een vereniging zonder winstoogmerk die een volwaardig alternatief wil bieden voor een andere Bond die wij niet bij naam wensen te noemen.
woensdag 25 april 2012
Hoger lager
We laven ons aan de avond
en kennen geen andere dorst.
We drinken niet uit de glazen,
maar van wat er wordt gemorst.
We zweven
boven het leven.
Het zijn
herleid tot schijn.
We voelen ons fantastisch
en dat vinden we wel fijn.
Er doemt maar één vraag op
tussen aarde en maan:
waar hebbekik in godsnaam
mijn vest nu weer gedaan?
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
en kennen geen andere dorst.
We drinken niet uit de glazen,
maar van wat er wordt gemorst.
We zweven
boven het leven.
Het zijn
herleid tot schijn.
We voelen ons fantastisch
en dat vinden we wel fijn.
Er doemt maar één vraag op
tussen aarde en maan:
waar hebbekik in godsnaam
mijn vest nu weer gedaan?
Canal Marginal bezit alle rechten op de complete Jan Langeman-catalogus. Om deze investering te laten renderen wordt zijn werk geregeld gepubliceerd op de site.
woensdag 18 april 2012
donderdag 12 april 2012
Fragment
Kevin en ik liepen door het bos, waar de leiding ons had gedropt. We waren tot de tanden gewapend (kaart, kompas, GPS, eten en drinken voor twintig dagen, shotgun) maar toch waren we nerveus. Dit was onze eerste dropping en hoewel Waasmunster bekend stond als behoorlijk veilig, wist je maar nooit. Toen dook er een man op. Hij zag er een beetje raar uit, al was dat misschien gewoon perceptie.
‘ Komen jullie mee naar mijn huis,’ vroeg hij, ‘ Ik wil jullie iets tonen.’
Mijn ouders hadden me altijd op het hart gedrukt nooit rare mannen naar hun huis te volgen, maar gezien mijn ouders gescheiden, failliet en verongelukt waren door een sigaret aan te steken in een tankstation, ging ik er van uit dat ze ook niet altijd gelijk hadden. Dus volgden we hem.
Het was geen opmerkelijk huis. Het had een modale voorgevel, waarvan niemand ooit zou vermoeden dat er vreselijke dingen achter schuil gingen. Al wees niks er op dat dit het geval was. De man was vriendelijk en beleefd, al vroeg hij wel om onze schoenen uit te doen. Hij gidste ons door een donkere gang, naar een klein kamertje met een krakende deur. Wat we daar zagen tartte onze verbeelding. Het was een gigantische, haast vreeswekkende draaiorgelcollectie. Jongens, wat een collectie was me dat, zeg!
Fragment uit: ‘Boe?’, een bijna thriller voor mensen met hartaandoeningen en angststoornissen in de synthesizersfeer.
Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.
‘ Komen jullie mee naar mijn huis,’ vroeg hij, ‘ Ik wil jullie iets tonen.’
Mijn ouders hadden me altijd op het hart gedrukt nooit rare mannen naar hun huis te volgen, maar gezien mijn ouders gescheiden, failliet en verongelukt waren door een sigaret aan te steken in een tankstation, ging ik er van uit dat ze ook niet altijd gelijk hadden. Dus volgden we hem.
Het was geen opmerkelijk huis. Het had een modale voorgevel, waarvan niemand ooit zou vermoeden dat er vreselijke dingen achter schuil gingen. Al wees niks er op dat dit het geval was. De man was vriendelijk en beleefd, al vroeg hij wel om onze schoenen uit te doen. Hij gidste ons door een donkere gang, naar een klein kamertje met een krakende deur. Wat we daar zagen tartte onze verbeelding. Het was een gigantische, haast vreeswekkende draaiorgelcollectie. Jongens, wat een collectie was me dat, zeg!
Fragment uit: ‘Boe?’, een bijna thriller voor mensen met hartaandoeningen en angststoornissen in de synthesizersfeer.
Canal Marginal publiceert geregeld fragmenten uit letterkundige werken van eigen kweek die om een of andere reden ongepubliceerd zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)