Final Thought

Ik spring uit een vliegmachien, alleen maar om jou te zien, om jou te behagen, durf ik alles wagen.... Etcetera.

Westerling,

Let vooral niet op de naaktposters van Pieter De Crem op de achtergrond, op die besmodderde vaatdoek rond mijn kop of deze vrije vertaling van een monoloog die eigenlijk over handige tips bij het pekelen gaat. Nee serieus, we are dangerous ass fuck:

December is in aantocht. De wereld bereidt zich voor op de komst van de Sint, de kerstman en menige schoonmoeder. Tradities lopen kriskras door elkaar, het heidense wordt alsmaar heidenser en daarvoor zullen jullie boeten... Met een spetterend vervolg op de successtory van Canal Marginal.

Uw martelaar,

Filip

...Engelenkoor, dat zingt heel spontaan, laat Eddy maar gaan, die komt heus wel aaaaan!!!

(Meer kerstkul en terrorisme? Hou de site grondig in de gaten!)

Kunst met Peren

Onderstaande flyer is mogelijk een staaltje van onleesbaarheid, daarom even een korte schets:

In mei 2009 vindt de derde editie van het Zeelse cultuurfestival 'Kunst met Peren' plaats. Hiervoor wordt artistiek talent van Zeelse bodem gezocht, in de vorm van mannen, vrouwen of tweeslachtigen tussen de zestien en vijfendertig jaar. Alle mogelijke artistieke disciplines (buiten sierzwemmen, kunstschaatsen en kathedraalbouw) kunnen aan bod komen. Geïnteresseerd? Mail dan naar kunstmetperen@juvenes.be of neem contact op via deze blog.

Grootmoeder met pruimen op konijn's wijze

Verandering van spijs doet eten… Bij deze: een culinaire tip van het huis!

Stap 1: Men vangt en doodt één grootmoeder.

Stap 2: Men ontdoet deze van alle onnatuurlijke elementen, zoals daar zijn: kunstgebitten -en ledematen, hoorapparaatjes en krulspelden.

Stap 3: Men knaagt alle ingewanden uit haar lichaam. Deze kan men later eventueel gebruiken voor een vleespasteitje of een dessert, maar daarover volgende keer meer in onze special, geheten: ‘ Creatief met slachtafval’.

Stap 4: Men knaagt de grootmoeder tot ‘panklare’ stukjes. De interpretatie van dit begrip hangt nauw samen met de grootte van de door u gekozen pan.

Stap 5: Men gebruikt een deel van de vers verworven spaarcentjes van de grootmoeder om een paar pruimen te kopen, die samen met de vleesbrokken in de bewuste pan gaan. Deze laat men stoven tot het geheel beetgaar is.
Wat u overigens met de rest van het geld doet is uw eigen zaak, maar het is altijd interessant om dit te investeren in de exclusieve keukenkruiden van ondergetekende, die in de betere supermarkt te vinden zijn.

Stap 6: Men paart met andere konijnen, teneinde genoeg eters te kweken voor het uitgebreide maal. Al kan u ook gewoon de diepvries gebruiken, natuurlijk.


Het voltallige redactielid van deze rubriek wenst u alvast veel knabbelplezier!

Willy Manjaro

Chefkok ‘La Boulemie’

Overlast door politiecamera

Sportief rijgedrag, bandeloze bloemschikking, willekeurige kranten- bedeling en zitting op een bank. Het zijn maar enkele van de harde feiten waarmee lokale hangjongeren onze straten onveilig maken. Tijd om in te grijpen, vond het Zeelse gemeentebestuur, waarop ze een mobiele bewakingscamera installeerden die ze uiterst subtiel boven een witte kiosk monteerden. Het onveiligheidgevoel is sindsdien met 0,1 procent gedaald, al is dit volgens boze tongen te wijten aan de fatale explosie van een Zeelse bejaardenbus op weg naar een prothesebeurs. Er is ook kritiek vanuit groene hoek die beweert dat de camera het natuurlijke evenwicht in Park Peeters verstoort.

Grootste tegenstander is ‘EendDracht Zele’, dat de belangen van kwakende tweevoeters behartigt en nu op de barricades springt voor de parkbewoners. Aan het woord is voorzitter Tony Toupet (34) die de pijnpunten genadeloos blootlegt.

CM: Mijnheer Toupet, u beweert dat de eenden hinder ondervinden van de camera. Hoe is uw organisatie tot die vaststelling gekomen?

Toupet: Nadat we een succesvolle doorbraak hadden bereikt in onze strijd tegen seksueel misbruik van badeendjes, waren we op zoek naar een nieuw en zinvol doel. Tijdens een van onze vergaderingen, opperde een lid dat de nieuwe politiecamera in Park Peeters voor overlast zorgde. Gedurende drie maanden hebben we de parkbewoners geobserveerd, waaruit we concludeerden dat ze zich wel degelijk bekeken voelden. Een normale eend, die zich behaaglijk voelt, heeft geen scrupules. Maar na een week stelden we reeds de invloed vast op het paargedrag van bepaalde eenden. Sommigen deden niks of verschansten zich, terwijl anderen het net voor de camera gingen doen. Ondertussen zijn we ook begonnen met tests van de kwaliteit, massadichtheid en zuurgraad van hun sappen, al moet ik toegeven dat we nog wat nader onderzoek gaan doen, alvorens een conclusie te trekken.

CM: Vindt u dat het belang van de eenden opweegt tegen de veiligheid van de burger?

Toupet: Uiteraard! De schending van de eendelijke privacy is een feit, terwijl het onveiligheidgevoel louter subjectief is. Ik kan me namelijk niet van de indruk ontdoen dat de meeste hangjongeren vooral bedreven zijn in het doen alsof ze iets gaan doen. Ik heb zelfs al gezien dat sommigen demonstratief postvatten op een bankje voor de camera, enkel en alleen om de agenten aan het werk te houden. Onlangs was er zelfs een jongere die vlak voor de camera een hit van Tarkan ten beste gaf, al bleek het achteraf een misverstand en dacht hij dat Hadise elk moment uit de kiosk zou verschijnen om hem naar ‘X-Factor’ te sturen. Helaas verscheen er een agent uit het deurtje, want voor zij die het niet weten: 24 op 24 zit er een dienstdoener in de doos. Dat maakt het voor de eenden alleen maar beschamender. Er zijn er zelfs die niet meer durven wildplassen, wat mogelijk ook komt door de heersende vaagheid rond de juridische gevolgen hiervan. Want dat is ook wel een belangrijk pijnpunt, dat overtreders (al dan niet eendachtig) niet weten wat de gevolgen zijn van eventuele registratie.
Zelf hebben we ook wel eens een flesje gekraakt om de lange nachten door te komen, maar of dat nu valt onder de wet van ‘openbare dronkenschap’ is niet helemaal duidelijk. Want zo’n park, mag dan wel een publieke plaats zijn, als er niemand is, is er een wezen geen publiek, dus geen probleem. Maar met de nieuwe camera is er dus altijd iemand die kijkt, dus is er ook altijd een overtreding. Daarom zou het ook raadzaam zijn om het onding weg te bergen, want wat niet wordt gezien, bestaat simpelweg niet. Doe het voor de burgers, doe het voor de eenden, zodat we een vreedzame natie blijven waar huid en pluim elkaar vinden in wederzijds begrip en tederheid.

Foto: Stefaan H.

Lezersbrief: Schmekl en oneerlijke handel

De wereld draait om geld. Aldus constateerde ik nogmaals na een boodschappensessie in een niet nader te noemen supermarkt ter hoogte van de Gentse Steenweg te Zele... Voor de viering van één maand herfst besloot ik mezelf te trakteren op een gepaste traktatie. Na het nodige speurwerk eindigde ik in de chips-afdeling, waar mijn oog viel op enkele zakjes ‘Funny Potatoef Mixxx’ van het (Zweedse) merk Schmekl. Ik voegde dit product toe aan mijn standaard boodschappenlijst, die zonder uitzondering (behalve deze ene uitspatting) bestaat uit acht pakken beschuit, twee potten confituur, zes flessen fruitsap en één tetrabrik chocomelk + additionele onderhoudsproducten. Thuisgekomen nestelde ik me knus bij de elektrische verwarming, mijn traditionele cd voor het middellate middaguur (“Le meilleur d’ Adamo”; Adamo; Recordeurs Chansons Inc.; 1985) en een verse fles fruitsap + de extra van Schmekl binnen handbereik.

Van zodra ik de zak opende, wist ik hoe laat het was. De verpakking beloofde een ongeziene variëteit aan chips (maar liefst vier soorten in één en dezelfde zak!!), maar al gauw bleek dat de goedkoop weer de bovenhand kreeg, gezien een bepaalde chipssoort overduidelijk domineerde in aantal. Ik heb het hier over de zogeheten Kaasknabbel, een naar zure melk smakend stuk piepschuim, dat moet doorgaan voor eetbare consumptie. Na telling (en hertelling, laat dat duidelijk zijn) kwam ik tot de vaststelling dat er maar liefst dertig van deze kaasknabbels in het zakje zaten, tegenover twaalf German Fries, negen Wacko Taco’s en zes Tomaatvenstertjes. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit een toeval betreft, ook al omdat de Kaasknabbel de goedkoopste chip is in het assortiment. Ondertussen heb ik reeds een drietal e-mails verstuurd naar de hoofdzetel van Schmekl, doch deze correspondentie bleef tot op heden onbeantwoord. Ik vraag me waarlijk af waar deze mensen mee bezig zijn en wat zij precies verstaan onder professioneel zakendoen! Mocht ik niks beters te doen hebben, zou ik juridische stappen ondernemen, maar gezien mijn stijgende succes in het dominocircuit, moet ik me beperken tot deze boycot:

Indien u een product van het merk Schmekl in de rekken treft, besef dan dat aankoop gelijk staat aan het steunen van oneerlijke handelspraktijken.

Piet Vosmeer

Bestialiteit op jaarmarkt

De Zeelse jaarmarkt is een druk bezocht evenement, waarvan wordt aangenomen dat het gezinsvriendelijk is. Toch gaan er stemmen op die iets heel anders beweren. Eén van hen is Eddy Beukman (56), een moraalfilosoof die momenteel werkt aan zijn debuut ‘ Honderd en één vieze boekjes geanalyseerd vanuit louter ethisch perspectief’ (werktitel). Hij beweert dat de jaarmarkt – letterlijk en figuurlijk – opening biedt voor perversiteiten allerhande.

CM: U bent de eerste Zelenaar die dit probleem aankaart. Is daar een reden voor, denkt u?

Beukman: De oogkleppen des mensen zijn groter dan die der paarden. Al eeuwen lang flaneert de Zelenaar doorheen dit evenement, onverschillig kauwend op een hamburger of een baarmoederbroodje (kermisdelicatesse tijdens de Japanse bezetting; Nvdr.). Ze zijn zodanig verdoofd door het audiovisuele geweld en de overconsumptie, dat ze het gevaar van de dierlijke naaktheid simpelweg voorbijlopen.

CM: En dat is?

Beukman: Daar moet ik toch geen tekeningetje bij maken!? Ook al omdat ik een paar schokkende foto’s heb genomen. Laat ik mijn bedenkingen schetsen vanuit het idee dat mens en paard beiden dieren zijn, niet toevallig uitgerust met dezelfde copuleermiddelen. Stel u een jaarmarkt voor waar een kleine honderd mensen naakt zijn vastgebonden aan touwen… Dat zou ronduit weerzinwekkend zijn! Bij paarden is dit gegeven niet minder pervers. Geslachtsorganen en heilige holtes staan daar open en bloot in een tijd waarin Dutroux niet langer als afwijking, maar als pionier wordt beschouwd! Het is tegenwoordig al seks en viezigheid wat de klok slaat!!!

CM: U werkt ook aan een boek rond dat thema…

Beukman: Inderdaad, al zit ik pas in de researchfase. Momenteel maak ik een selectie uit het privé-archief van onze organisatie (‘vzw Pornopiraten’; nvdr.), die ik reeds in de jaren ’60 heb opgericht, toen de walgelijke wereld der vetzakkerij zich voor het eerst aan mij openbaarde. Nu, die research is een tijdrovend werkje. Vooral de restauratie van bepaalde foto’s neemt veel tijd in beslag. Maar laten we het vooral niet vooruit lopen op de feiten. Zolang ik geen uitgever heb gevonden blijft het een ambitieus tijdverdrijf. Laten we het vooral hebben over de jaarmarkt.

CM: Goed, welke alternatieven biedt u aan voor het paardenprobleem? Hun naaktheid verbieden?

Beukman: Euhm… Dat gaat misschien een stap te ver. De paarden moeten natuurlijk nog gekeurd kunnen worden door de jury. Dat wordt vrijwel onmogelijk als ze een los trainingspak of een boerka zouden dragen. Een stretchbroek of hotpants is misschien nog haalbaar, maar er moet wel nog iets te zien zijn, natuurlijk.

CM: Wij danken u voor dit gesprek


Foto: Eddy Beukman

DichtVorm uit op dvd

Bestaande gedichten adapteren tot (zeer) korte animatiefilms, dat was het opzet van DichtVorm, een pedagogisch project van het Brusselse productiehuis S.O.I.L. Sinds vorige week is de dvd beschikbaar in de reeks 'Selected Shorts' en te vinden in o.a. Fnac en Free Record Shop. Een van die kortfilms is 'Wat met het hart wordt aangegaan', gerealiseerd door Bert Blondeel en gebaseerd op een scenario van - jawel - uw dienaar, Filip.

Naast deze en andere films (waaronder enkele onbetwiste pareltjes), is er ook een uitgebreide making of voorzien, waarin minstens één participant onwaarschijnlijk vlot en diepgaand uit de hoek komt. Check het uit!